Tragedyalar: Sonrası Kalır (2010)

12 Ağustos 2010

Sonrası Kalır (2010)

Yazan & Yöneten: Özgür Aydın
Kurgu: Mustafa Aksoy
Tür:Drama
Süre: 10:33

Can sıkıntının hıncısını, taşlara vurarak çıkartan metruk bir çocuk. Kütüphaneye, Edip Cansever okumaya gider. Kitabı, raflarda ve masalarda bulamaz. En sonunda bir kızın elinde görür ve karşısına oturur. Kız "Sonrası Kalır" kitabını bırakıp başka bir şeyle ilgilendiğinde çocuk kitabı istemeye gider; fakat kızın yanıtı olumsuzdur.Aradan biraz zaman geçer, çocuk kafasını kaldırdığında kız gitmiştir. Kalkar, kızın oturduğu yere oturur. Kitabı açar, ve bir notla karşılaşır: "yüzme havuzunu okumalısın!". Bundan sonra seyirciyi bir sürpriz beklemektedir...

Filmi izlemek için: http://www.vimeo.com/13894311
http://www.youtube.com/watch?v=CE_yk_f_1mQ

1 yorum:

İbrahim1 Ocak 2011 05:26
Merhaba,
Filminizin şiirden ve hayattan beslenmesini sevdim. Sinemayla iletişimi şiir (sanat) bağlamında görmek 'sinemayı' başka bir yere taşıyor. Yaşam anlamında da besleyeci ve aydınlatıcı oluyor.

Öğrenmek istediğim filminizin gösterimi ile ilgili neler yaptığınız ve gelen eleştirilerin ne yönde olduğu. İnternetten biraz arama yapmama karşın filme dair bu tarz bilgilere ulaşamadım. Eğer bu yönde bir adım atmamışsanız filmin 2010 yapımı olması sebebiyle bu imkanın hala varolduğunu söylemek isterim.

Ayrıca sinemaya yaklaşımınız sebebiyle fikirlerinizi duymak isteyeceğim bir sinopsis-tretman karışımı metnimi size iletmek isterim. İyi günler..
YanıtlaSil
Yanıtlar

Yorum ekle

Oğuz Atay

Ne yazık onlara ki çıkarlarına dokunulmadıkça doğru yola girmezler ve Allah'ın kendilerine sunacağı nimetleri bilmezler. Ne yazık onlara ki kalpleri temiz olmadığı için herkesi kötü sanırlar ve günahsıza ve günahkara bir fark gözetmeden kötülük ederler. Ne yazık onlara ki duygulu çekingenliği korkaklık, samimiyeti yaltaklanma ve yardımı bir baskı sayarlar. Ne yazık onlara ki kendilerine açılan saf bir kalbi zaaflarından istifade edilecek, istismar edilecek bir akılsız sayarlar. Onların, geleceği yaratan insanlar arasında yeri yoktur. Unutulacaklardır.

Ingmar Bergman

Benim anlamadığımı mı sanıyorsun? Var olmak denilen o umutsuz düşü... Olur gibi görünmek değil, var olmak. Her an bilinçli, tetikte. Aynı zamanda başkalarının huzurundaki varlığınla kendi içindeki varlık arasındaki yarılma. Baş dönmesi ve gerçek yüzünün açığa çıkarılması için bitimsiz açlık. Ele geçirilmek, eksiltilmek ve hatta belki de yok edilmek. Her kelime yalan, her kelime sahte. Her gülümseme yalnızca bir yüz hareketi. İntihar etmek? Hayır. Fazlasıyla iğrenç. İnsan yapamaz ama hareketsiz kalabilir. Susabilir. Hiç değilse o zaman yalan söylemez. Perdelerini indirip içine dönebilir. O zaman rol yapmaya gerek kalmaz. Birkaç farklı yüz taşımaya ya da sahte jestlere. Böyle olduğuna inanır insan. Ama gördüğün gibi gerçeklik bizimle dalga geçer.